Imię róży

Imię róży” to wspaniałe doświadczenie czytelnicze, a jednocześnie niesamowita okazja do refleksji nad istnieniem tego świata. Trudno znaleźć jakiś aspekt aktualnych dyskusji, którego Umberto Eco nie poruszyłby choćby w najmniejszym stopniu. To właśnie stanowi o jakości książki, ale jednocześnie sprawia trudność dla adaptacji scenicznej. Jest tak wiele rzeczy, o których warto wspomnieć, ale muszą one zostać pominięte ze względu na konieczność skupienia się na istocie.

Czy należy zatem zrezygnować z szansy przeniesienia powieści na scenę, czy też możliwości adaptacji scenicznej są tak kuszące, że pomimo wszystkich niedociągnięć mógłby nastać niesamowity wieczór teatralny?

Im większą przyjemność sprawia widzom słuchanie kombinacji tej kryminalnej historii, tym bardziej ekscytujące będzie jej rozwiązanie.

Umberto Eco – włoski semiolog, filozof, bibliofil i mediewista, powieściopisarz, autor felietonów i esejów. Sławę przyniosła mu powieść „Imię róży” (1980), dzieło łączące w sobie elementy semiotyki, badań biblijnych, analizy kultury średniowiecza i teorii literatury. Jego kolejne powieści także stały się światowymi bestsellerami. Eco pisał także prace naukowe, książki dla dzieci i młodzieży, oraz eseje na temat teorii literatury, świata współczesnego, kondycji współczesnych mediów i nauki.

„Stało się to pod koniec Roku Pańskiego 1327 – moi rodzice powierzyli mnie, benedyktyńskiego nowicjusza Adso z klasztoru w Melku, pod opiekę uczonego franciszkanina, brata Wilhelma z Baskerville, który właśnie przygotowywał się do tajnej misji, która miała zaprowadzić go do wielu ważnych włoskich opactw.

Niech Pan w swojej łaskawości pozwoli mi nakreślić jasny obraz wydarzeń, które miały miejsce w ciągu siedmiu krótkich dni i nocy w tym opactwie, którego nazwy, przez szacunek, wolałbym nie ujawniać.

Róża z dawnych czasów jest już tylko imieniem…”.