Siedem zegarków kopidoła Joachima Rybki

„Siedem zegarków kopidoła Joachima Rybki” to teatralna adaptacja ostatniej, wydanej za życia autora (w 1960 r.) powieści Gustawa Morcinka (1891-1963), pochodzącego z Karwiny, wybitnego polskiego pisarza, jak mało który związanego ze Śląskiem Cieszyńskim. Napisana w pierwszej osobie, jest monologiem osobliwego kpiarza – sowizdrzała,  kopidoła (czyli grabarza), który kopiąc kolejne miejsca wiecznego spoczynku, kojarzy je z tytułowymi siedmioma zegarkami , które przechowuje w szafie i w swojej pamięci. A każdy z tych zegarków znalazł się w jego posiadaniu w odmiennych okolicznościach –  i historie tych zegarków stanowią właściwą fabułę powieści. – a także powstającego na jej kanwie spektaklu.

Ale przede wszystkim jest to spektakl o czasie, który szeleści w szafie, gdzie Joachim Rybka przechowuje swoje zegarki – talizmany. Czasie, który „czasem dzwoni w uszach. Czasem milczy, bo stanął i stoi, gdyż ma czas. Inny jest czas w nocy, inny za dnia. Inny czas jest ten odmierzany zegarkiem, a inny we mnie samym, a jeszcze inny we wspomnieniach. Jest dużo czasów, a każdy inny. Tylko niedowarzeni mędrkowie twierdzą, że jest jeden czas”.