Księżniczka na opak wywrócona

Calderon (1600-1681) zaliczany jest do grona najwybitniejszych przedstawicieli złotego wieku teatru hiszpańskiego, stanowi uosobienie gustu epoki. Jego twórczość budziła sprzeczne opinie – jedni porównywali go z Szekspirem, inni nazywali „największym z artystów zmanieryzowanych”.

„Księżniczka na opak wywrócona” to jedna z komedii dworskich z gatunku „płaszcza i szpady”, oparta na wątku miłosnym i komicznych nieporozumieniach. Jak w każdym utworze tego gatunku występują tu dwie pary głównych bohaterów: księżniczka Diana i zakochany w niej Roberto, dziedzic korony oraz dwójka prostaków – nieokrzesany ogrodnik Perote i jego zmysłowa, lecz prymitywna żona Gileta. W tej komedii pełnej przebieranek i dwuznaczności Calderon wprowadza wciąż nowe niespodzianki sytuacyjne, zaskakujące spiętrzenia akcji i efekty komiczne.

Ledwie słońce się zbudziło

i przetarło senne oko

ja pobiegłam do pałacu

a tam Laura mnie ubrała

w suknie Diany te atłasy

te jedwabie te brokaty

te koronki teraz moje.

Jeszcze nie wie nic Perote

a co powie gdy zobaczy.

Zgaśnij słońce po co świecisz

gdy ja teraz ja Gileta

będę świecić temu światu.